APP-NORMAL

Het app-conflict

Vroeger? Vroeger waren er nog generatieconflicten. Dan zijn de ouders minder effectief om op een meer gelijkwaardige manier om te gaan met de veranderingen van pubers, die bijvoorbeeld meer vrijheid wilde hebben. Denk aan vroeger: nozems, hippies / provo’s, punkers enzovoort. Maar technologie is traditioneel ook een rijke bron voor generatieconflicten. Ouders met de overtuiging dat de respectievelijk de brommer, de tv, de telefoon, de computer, de mobiele telefoon, de gameconsole en dergelijke een slechte invloed hebben op ‘gezond’ of ‘normaal’ gedrag van pubers.

Nu zien we een app-conflict. De eigentijdse variant op de voormalige generatieconflicten met dezelfde kenmerken en patronen. In de media ontstaat het beeld van mogelijke verslaving of ongezonde effecten op het gedrag van kinderen bij appen. Dan moet er worden ingegrepen en van alles wordt uit de kast gehaald. Terwijl de oplossing voor de hand ligt. Leer kinderen effectief om te gaan met de nieuwe technologie om te communiceren én te leren. En omgekeerd: ouders kunnen van kinderen veel leren hoe slim met social media om te gaan.

Het app-conflict kent in zekere zin ook een dubbele moraal. Het zijn de volwassen die aan het verkeer deelnemen met meer aandacht voor het scherm van de mobiele telefoon dan voor het verkeer. Dit is zo gevaarlijk dat er, terecht, een landelijk campagne is gestart om niet in de auto te mailen of smssen. Wat is dan echt APP-NORMAL?

Spieken = kennisdelen

Ouders kunnen veel leren van kinderen als het om social media gaat. Zo appen jongeren omdat het snel is, goedkoop, handig in gebruik en groepsgesprekken zijn mogelijk. Ook zeggen ze dat het fijn is dat je wél contact hebt, maar elkaar niet altijd hoeft te zien. En de app-gesprekken gaan zo snel dat het in de richting komt van een normaal gesprek. Via de smartphone wordt kennis met elkaar gedeeld. Is dat nu spieken of kennisdeling?

In het onderwijs is er ook een app-conflict. Want te vaak mogen leerlingen de mobiele telefoon tijdens de les niet gebruiken. De moeizame verhouding met sociale technologie in het onderwijs is opvallend. Scholen zijn bijvoorbeeld bang dat leerlingen leraren of lessituaties filmen en dit online plaatsen. Natuurlijk is dat niet de bedoeling. Maar daarom de smartphone verbieden is een te rigoureuze maatregel. Vroeger zijn toch ook niet de schoolborden verwijderd als daar door leerlingen ‘ongepaste’ teksten op werden geschreven? De smartphone, met wifi!, is de belangrijkste technologische uitvinding van de afgelopen decennia om leren te personaliseren. Net zoals gezinnen staat ook het onderwijs voor de uitdaging om een effectieve manier te vinden te profiteren van de kansen die deze technologie biedt. Drie, willekeurige voorbeelden.

Youtube = afkijkmachine

Neem You-tube. Dit is een ongekende afkijkmachine met een hoge populariteit onder jongeren. Voor het onderwijs biedt dit nieuwe kansen jongeren te leren hoe ze slim kunnen afkijken. En ook hoe kennis met elkaar kan worden geproduceerd en gedeeld. Als natuurlijke voorbereiding op het werken in organisaties, waar kennisdeling tegenwoordig steeds belangrijker wordt dan kennisbezit. Dan gaat het natuurlijk niet over het af en toe in de klas kijken naar een film op Youtube. De kern is dat het onderwijs zo is verweven met technologie, dat leren & leven en later ook werken & leren naadloos overlopen in de reële en de virtuele wereld. Precies zoals jongeren tegenwoordig leven en willen leren.

Appen = schrijven

De schrijfproductie via appen is ronduit indrukwekkend. Een privé ‘veldonderzoek’ leidt tot aantallen chats via What’s App die ik nooit voor mogelijk had gehouden. Zo tussen de 5.000 en 20.000 chats per jongere per maand. Dat is een ongekende schrijfproductie en het onderwijs kan hiervan profiteren. Als al die kinderen leren chatten zonder spelfouten, dan is er een hele wereld gewonnenJ

Van ‘control’ naar ‘connect & collaborate’

Meer controle op het gebruik van de smartphone of het appen is een achterhoedegevecht. De winnaar staat al bij voorbaat vast. De technologie is niet meer tegen te houden en dat moet eigenlijk ook niemand willen. Hoe veilig is het niet dat kinderen met een smartphone 24/7 te bereiken zijn? Dat ze altijd met de ouders contact kunnen hebben. En het onderwijs heeft in potentie de meest intelligente leermachine letterlijk in de handen van de meeste leerlingen. Daar kan geen schoolboek meer tegenop.

APP-NORMAL?

Communicatie van pubers en volwassen vindt plaats in de reële én de virtuele wereld, die overigens naadloos in elkaar overlopen. Jong en oud, gezinnen en organisaties gebruiken sociale technologie om 24/7 met elkaar te verbinden, radicaal veel te delen (persoonlijk en professioneel), te kopen, te verkopen, te lachen, te rouwen…. Niets hoeft APP-NORMAL te zijn, zolang er maar verstandig mee wordt omgegaan. En verstandig omgaan impliceert voor gezinnen en het onderwijs dat kansen van de technologie worden benut om beter te kunnen leven, leren en werken. Gericht op verbinden en samenwerken. Het app-conflict voorbij…

And after every plan had failed, and there was nothing more to tell, you knew that we should meet again, if your memory served you well Bob Dylan, ‘This Wheel's on Fire’, 1967